از رقابتی که وقتی کوچک بودم بین پسران برای تقلید از رقص او در جریان بود خوشم می آمد.. از ریشه ای که او در فرهنگ موسیقی و بصری ما داشت حیرت می کردم.. بزرگتر که شدم توانستم بعضی از شعرهایش را درک کنم و حساسیتی را که او نسبت به مسائل سیاسی و اجتماعی داشت و در آهنگ هایش بروز می داد تحسین کنم..
از مرگ زودهنگامش غمگین شدم اما این روزها عادت کرده ام به شنیدن خبر و تصاویر مرگ آور آدمهایی که نبودنشان یادم می آورد که دنیا بدون آنها چیزی کم دارد ..حالا چه مایکل جکسون چه ندا صالحی..