Before flying back to the earth
نوشتن در مورد چیزی که هرگز تجربه اش را نداشتم برایم دشوار است.سعی می کنم با قدرت احساسم را در مورد مستند "پیش از بازگشت به زمین" ساخته آروناس ماتلیس بنویسم.این مستند ساز اهل لیتوانی گزارشی اندوه بار و در عین حال امیدوارانه از زندگی کودکان مبتلا به سرطان خون به تصویر کشید که بعدها نامزد اسکار در بخش فیلم های خارجی وبرنده جایزه در دو جشنواره آلمان و آمستردام شد.
کاترینا اشمیت تدوینگر آلمانی ماتلیس هم انصافا بسیار ماهرانه قطعات این پازل غم انگیز را کنار هم چیده بود. اولین صحنه فیلم با تراشیدن موهای پسرکی مبتلا به لوکمیا آغاز شد.موهای زیتونی و خوش حالت پسرک که در چشم بر هم زدنی مثل علف های هرز از سرش هرس شد ( موها را می تراشیدند تا ریزش مو درفرایند شیمی درمانی روحیه کودکان را تضعیف نکند).
و بعد یک دیالوگ کوتاه
- دوست داری موهات چه رنگی دربیاد؟
-قهوه ای, زیتونی اما بلوند نباشه..بلوند دوست ندارم!
کودکان به دوربین فیلم برداری خو گرفته اند و خانواده ها با تصویر بردار و کارگردان دوست شده اند.آنها با راحتی و بی آلایشی خود در مقابل دوربین آروناس لحظات نابی را به او هدیه کرده اند و در عوض اونیزفیلمی ساخت که مخاطب را نه از موضع ترحم که از موضع تحسین با پرسوناژهای کوچولوی این مستند همداستان کرد.
تمام این مستند دوساعته حاصل 8 ماه زندگی آروناس ماتلیس در بیمارستان کوچکی در لیتوانی است.جایی که دختر کوچک آروناس که مبتلا به سرطان خون بود با سلامتی آنجا را ترک کرده به خانه بازگشت.
این مستند برای این نیست که با به تصویر کشیدن رنج این کودکان و خانواده هایشان مخاطب را برای لحظه ای از ناکامی های خود دور کرده و حلقه اشک را به چشمان آنها بیاورد. این فیلم برای به تصویر کشیدن شکوه امید در زندگی این کودکان است. شکوه امید در زندگی همه انسانها
