| تبليغات | X |
دو هفته با عکاسی ایران در آلمان
نمایشگاهی تحت عنوان هفته های عکاسی ایرانی در آلمان، میزبان 95 عکس از 30 عکاس ایرانی خواهد بود.
این نمایشگاه که به مدت دو هفته در دو بخش مجزا از جمعه 4 اسفند آغاز شده و تا 17 اسفند ادامه خواهد یافت، در شهر ماینز مرکز ایالت رایلند – پفالز آلمان برگزارمی شود.
در نخستین هفته این نمایشگاه که از 4 اسفند آغاز شده و تا 10 اسفند ادامه خواهد داشت 50 عکس از 29 عکاس ایرانی به نمایش در می آید.این نمایشگاه گروهی تحت عنوان "پرسپکتیو" به طور مشخص به موضوع ایران در چهار طبقه بندی طبیعت ایران، سیمای شهر نشینی و مدرنیته، انسان ، عکاسی خلاقه و مفهومی می پردازد.
بر اساس این گزارش، مرتضی اردبیلی، محمد اسماعیلی،حامد اشرفی، سعیده امین، نیما اوجانی، شیوا تدینی، سها تفرشی، آتوسا تقوی، احسان جمالی، محمد حسامیان، علی رجبی، محمد رزازان، آکو سالمی، سید محمد شیرانی، روزبه شیوایی، مرتضی صفاتاج، سپهر صمدیان، سعید عامری، سعید عباسی، احمد عزتی، ارشاد فتاحیان،سید محمد هادی فخر احمد، گلاره قیدرزاده، محمد رضا کیانمهر، منصور محمدی، نیما مهربانی، ایرج مهرگان، سید عبدالحسین موسوی و علیرضا نیکرخ 29 عکاسی هستند که آثارشان در اولین هفته عکاسی ایرانی به نمایش در می آید.
در دومین هفته عکاسی ایرانی نیز که از شنبه 11 اسفند آغاز شده و تا جمعه 17 اسفند ادامه خواهد داشت، دو نمایشگاه انفرادی از دو عکاس ایرانی به صورت همزمان برگزار می شود."رقص طوایف؛ عروسی ایرانی" عنوان اولین نمایشگاهی است که در آن 30 قطعه از عکس های حسن سربخشیان با موضوع عروسی در اقوام مختلف ایرانی به نمایش در خواهد آمد. همزمان با آن ، 15 قطعه از آثار عکاسی ایرج مهرگان با عنوان "چشم شیشه ای؛یک چشم انداز" که بیشتر آنها ثبت لحظاتی از زندگی در آلمان است، به نمایش در می آید.
لازم به یادآوری است که این نمایشگاه با همکاری وبسایت فتو و گروه هنری پنگ در محل دائمی نمایشگاه های این گروه در شهر ماینز برگزار می شود.
لغو امتیاز مجله زنان
مجله زنان به دستور هیات نظارت بر مطبوعات لغو امتیاز شد.
دور از انتظار نبود بعد از مراسم شب منشور اصولگرایان حکومتی بیداری زنان را برنتابند هسته های مختلف روشنفکری زنان ایران را مستقیم مورد هدف قرار دهند.اولین آنها مجله زنان است که به راستی گزارش های جسورانه آن صراحتا تبعیضات و ناروایی های متعدد را طی سالها مورد تحلیل و نقد قرار داده بود.جایش خالی.
.خسته نباشید به خانم شهلا شرکت و تمام دوستان تحریریه دفتر مجله زنان
شب گرم زمستانی؛ گزارش کامل نخستین شب منشور
هیچیک از اعضای گروه هماهنگی طرح منشور زنان فکر نمی کردند با وجود سرمای شدید و یخبندان، این تعداد از فعالان جنبش زنان از نخستین شب منشور استقبال کنند. حدود 150 نفر از فعالان جنبش، شب 23 دی ماه در سالن اجتماعات یکی از مجتمع های مسکونی تهران گردهم آمدند تا بگویند و بشنوند و ببینند آنچه در یک سال گذشته بر منشور رفت و آنچه خود یا گروهشان در یک سال گذشته انجام داده بود را بگذارند در سبد منشور تا خواسته ها، اولویتها و راه حلهای زنان سنگین تر و عمیق تر شود برای رسیدن به یک متن پیش نویس.
آنچه می خوانید، خلاصه ای از سخنرانی ها و برخی از بحثهای مطرح شده در جلسه ای است که از ساعت 5 عصر شروع شد و حدود 10 شب به پایان رسید. خلاصه برنامه و موضوع سخنرانی ها را می توانید اینجا در سایت میدان بخوانید.
**گزارشگر رو نمی شناسم
Before flying back to the earth
نوشتن در مورد چیزی که هرگز تجربه اش را نداشتم برایم دشوار است.سعی می کنم با قدرت احساسم را در مورد مستند "پیش از بازگشت به زمین" ساخته آروناس ماتلیس بنویسم.این مستند ساز اهل لیتوانی گزارشی اندوه بار و در عین حال امیدوارانه از زندگی کودکان مبتلا به سرطان خون به تصویر کشید که بعدها نامزد اسکار در بخش فیلم های خارجی وبرنده جایزه در دو جشنواره آلمان و آمستردام شد.
کاترینا اشمیت تدوینگر آلمانی ماتلیس هم انصافا بسیار ماهرانه قطعات این پازل غم انگیز را کنار هم چیده بود. اولین صحنه فیلم با تراشیدن موهای پسرکی مبتلا به لوکمیا آغاز شد.موهای زیتونی و خوش حالت پسرک که در چشم بر هم زدنی مثل علف های هرز از سرش هرس شد ( موها را می تراشیدند تا ریزش مو درفرایند شیمی درمانی روحیه کودکان را تضعیف نکند).
و بعد یک دیالوگ کوتاه
- دوست داری موهات چه رنگی دربیاد؟
-قهوه ای, زیتونی اما بلوند نباشه..بلوند دوست ندارم!
کودکان به دوربین فیلم برداری خو گرفته اند و خانواده ها با تصویر بردار و کارگردان دوست شده اند.آنها با راحتی و بی آلایشی خود در مقابل دوربین آروناس لحظات نابی را به او هدیه کرده اند و در عوض اونیزفیلمی ساخت که مخاطب را نه از موضع ترحم که از موضع تحسین با پرسوناژهای کوچولوی این مستند همداستان کرد.
تمام این مستند دوساعته حاصل 8 ماه زندگی آروناس ماتلیس در بیمارستان کوچکی در لیتوانی است.جایی که دختر کوچک آروناس که مبتلا به سرطان خون بود با سلامتی آنجا را ترک کرده به خانه بازگشت.
این مستند برای این نیست که با به تصویر کشیدن رنج این کودکان و خانواده هایشان مخاطب را برای لحظه ای از ناکامی های خود دور کرده و حلقه اشک را به چشمان آنها بیاورد. این فیلم برای به تصویر کشیدن شکوه امید در زندگی این کودکان است. شکوه امید در زندگی همه انسانها
