مدتها بود كه اينجا از خودم ننوشته بودم و آنها را گذاشته بودم براي جاي ديگري. الان هم از خودم نمي گويم.از دو دوستي مي گويم كه تنها گناهشان براي اسارت در سلولهاي سرد اوين، نپذيرفتن وضعيت رقت آور موجود در قوانين مربوط به زنان است. قوانين تبعيض آميز ديه ، ارث ، تابعيت، طلاق، تعدد زوجات و ...كه در آن زن به عنوان جنس دوم و نصف حقوق يك مرد تعريف شده است و آنقدر در ذهنيت مردم ايران اعم از مرد و زن رسوب كرده است كه هر گونه اعتراض يك گناه نابخشودني و مستحق زندان محسوب مي شود. تابويي كه روند مسالمت آميز براي شكستن آن حتي براي خود زنان دور از ذهن به نظر مي رسد و براي مردان حتي از مدل روشنفكرش امري بيهوده و خنده دار. پس از قاضي دادگاه انقلاب چه انتظار كه وقتي حرف از اين حقوق مي شود مباني شرع را با قدرت تمام بر سر آدم مي كوبد و هر گونه حق انساني براي فسخ اين قوانين كهنه كه مربوط به 1400 سال قبل است را ناشدني ميداند كه فرمان خداوند است و حوزه دخالت هيچ قانون گذاري نيست( حتي قانون گذاري كه خودشان به نام فقه اختراع كرده اند).