اگر به تاريخ جنگهاي اخير در كشور هاي همسايه مروري كنيد خواهيد ديد كه هر جا كفه ترازو بين روش نظامي و ديپلماتيك به طرف روش هاي ستيزه جويانه سنگين مي شود آنجا بساط تحريم و جنگ بپا مي شود.كشور روزهاي حساسي را سپري مي كند.بحران هسته اي ايران را به گردابي انداخته كه فقط خود را به زير مي كشد.نشستن در انزوا در فقدان ديپلماسي ضعيف نه تنها راه را براي دستيابي ايران به تكنلوژي هسته اي هموار نمي كند بلكه راه را با هزينه اي بسيار سنگين طولاني تر مي كند. يك رويداد بي اهميت مرزي در حالي كه اين مرزها بارها و بارها توسط همسايه هاي افغاني و عراقي مورد بي احترامي قرار مي گيرد و صدا از كسي بلند نمي شود ،كشور را گرفتار ورطه اي نظير تسخير سفارت آمريكا در تهران مي كند ( كما اينكه هنوز مشخص نيست كه آيا اين ملوانان به واقع در آبهاي ايران بودند يا عراق).

انگلستان در حالي كه از هر گونه نظامي گري پرهيز مي كند و اتحاديه اروپا را براي حل مساله به كمك طلبيده تمامي ابزار هاي رسانه اي خود را از قبل عملكرد نامطلوب رسانه سپاه در مصاحبه با ملوانان، به كار گرفته است. مي شد كه اين ماجرا را همچون دوره رياست جمهوري خاتمي ختم به خير كرد بدون اينكه به دنبال گرو كشي غير عاقلانه براي خروج از بحران هسته اي ايران بود. دولت مردان ايران سخت در اشتباهند اگر گمان كنند كه با اسارت 15 ملوان جوان مي توانند از شوراي امنيت به نفع فعاليت هاي هسته اي خود امتياز بگيرند. اين كار فقط افكار عمومي جهان را براي برخورد محكم تر با ايران آماده و مصادره به مطلوب مي كند.

كاش سياست مردان ايران براي زيبايي كتابخانه خودشان هم كه شده كتابهاي تاريخي و روش هاي ديپلماتيك را مي خريدند شايد كه از سر بيكاري نگاهي به گوشه آن بياندازند. ما از معجزه گفتگو و مذاكره هيچ نمي دانيم...