راز ناگفته ی یک عکاس

روایتی از مقاله منتشره در وال استریت جورنال دوم دسامبر ٢٠٠٦

دوشنبه پنجم شهریور ماه ١٣٥٨ شهر سنندج شاهد محاکمه و اعدام دستجمعی ١١ کرد است که در برابر یازده پاسدار به صف ایستاده‌اند، فرمان آتش و تن به خاک افتاده ی یازده تن بر فیلم کداک دوربین نیکون اف ای خبرنگار عکاس روزنامه اطلاعات نقش می‌بندد. عکاس، «جهانگیر رزمی» امروز پس از بیست و هفت سال اسرار از قصه‌ی خویش بر می‌دارد و در مصاحبه با خبرنگار وال استریت جورنال از آن روز و حکایت عکسی سخن می‌گوید که چند ماه بعد اما بدون نام عکاس برنده جایزه پولیتزر می‌شود.ادامه ی مطلب...

دلم نیامد این راز را غیر عکاس ها ندانند

زمستان پاييزي

عکاس:سعید عباسی برداشت از گالری سایت فتو

عجب برفي!!!!!!!!!! مي گويند نوبر زمستاني پاييز رسيد. سفيدي برف به همه ي سرمايش ، يخبندان و ليز خوردن هايش و ترافيك ديوانه كننده اش مي ارزد. امروز دقيقا دوساعت و 15 دقيقه در ترافيك اتوبان همت گير كردم. اما بعد از آن يك ليوان چاي داغ به همراه كلوچه ي گردويي نوش جان كردم. آي چسبيد.....!!

ایران پاک نیست!!!

داستان جنایت

 

على صمدى (راست) و اليور اشتولتز، سازندگان «كودكان گمشده»

ديشب بالاخره موفق شدم مستند (كودكان گمشده) ساخته علي صمدي احدي را ببينم.تعريف اين مستند را كه سازنده اش در جشنواره ي فیلم آلمان جايزه برده بود را خيلي شنيده بودم.اين مستند در رابطه با جنايت هاي جنگي نيروي مقاومت اوگاندا و نيروهاي دولتي بود. تا سال 2003 كه اين فيلم ساخته شد حدود 3500 نفر از مردم قبايل اوگاندايي توسط شورشيان قتل عام شدند.مستند تكان دهنده اي بئود.روايتي از زندگي 4 نوجوان از قبايل اوگاندايي كه در كودكي توسط شورشيان به گروگان گرفته شده بودند.

شورشيان روز روشن به روستاها حمله كرده و زنان كودكان را مقابل چشم مردان به اسارت مي بردند. اگر كسي شانس مي آورد و زنده مي ماند در كنار شورشيان به يك آدمكش تمام عيار تبديل مي شد يا به عبارتي به يك قاتل بالفطره.

اين بچه ها از همان كودكي آدمكشي را تجربه كرده و اسلحه به دست نيروهاي دولتي و يا مردم قبايل را مي كشتند.

علي صمدي با ظرافتي ستودني زواياي زندگي واقعي 4 كودك را كه توانسته بودند از دست شورشيان جنگل فرار كنند به تصوير كشيده بود.اغلب آنها پس از بازگشت از طرف خانواده هايشان پذيرفته نمي شدند اگر هم مي پذيرفتند بايد مراسم آئييني تطهير در مورد آنها اجرا مي شد تا به اصطلاح روح خبيث از كالبد آنها بيرون برود.تمامي 4 كودك شبهايشان گرفتار كابوس گذشته شان بودند و روز ها در معرض آزار و اذيت خانواده و همسايه ها كه آنها را وحشي يا آدمكش خطاب مي كردند.

مستند بسيار تكنيكي و قابل توجهي بود كه به خوبي معناي جنايت را در دوران جنك تفهيم مي كرد. خيلي غم انگيز بود تمام مدت تماشاي فيلم از خودم مي پرسيدم: پس خداي اينها كجاست؟؟؟

این هم یک مصاحبه